Publieke lezing Jan Willem Duyvendak: de uitvinding van inheemsheid in postkoloniale settings

Er valt van alles te zeggen over het inburgerings- en integratiebeleid in Vlaanderen en in Nederland. Zeker nu de eisen worden aangescherpt, de financiële bijdragen omhooggaan en de culturele aanpassingsdrum toenemen, is kritiek alleszins gerechtvaardigd. Maar dat kan niet het hele verhaal zijn. In tijden waarin radicaal-rechts steeds explicieter over ‘omvolkingsgevaar’ spreekt en voor ‘remigratie’ pleit, komt de belofte van inburgeren in een ander daglicht te staan. Wie werkt aan inburgeren en ‘integreren koestert de hoop dat nieuwkomers onderdeel van onze samenleving zullen blijven uitmaken. Waar radicale nativisten zich met een beroep op hun inheemsheid beklagen over de kolonisatie door migranten (sic), daar vertolken inburgeraars het geluid van de hoop, van een gedeelde toekomst.